Եղիշե Չարենց - Մայր իմ անուշ ու անգին

Հիշում եմ դեմքը քո ծեր, մայր իմ անուշ ու անգին,
Լույս խորշոմներ ու գծեր, մայր իմ անուշ ու անգին:

Ահա նստած ես տան դեմ, ու կանաչած թթենին
Դեմքիդ ստվեր է գցել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Նստել ես լուռ ու տխուր, հին օրերն ես հիշում այն,
Որ եկել են ու անցել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Եվ հիշում ես քո որդուն, որ հեռացել է վաղուց,-
Ո՞ւր է արդյոք հեռացել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Ո՞ւր է արդյոք հիմա նա, ո՞ղջ է արդյոք, թե մեռած,
Եվ ի՞նչ դռներ է ծեծել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Եվ երբ հոգնած է եղել, - երբ խաբվել է սիրուց -
Ո՞ւմ գրկում է հեծեծել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Մտորում ես դու տխուր, - օրրում է թթենին
Տխրությունը քո անծիր, մայր իմ անուշ ու անգին:

Եվ արցունքներ դառնաղի ահա ընկնում են մեկ-մեկ
Քո ձեռքերի վրա ծեր, մա՜յր իմ անուշ ու անգին...

Ռնե Շար - Ծվատված լեռ

Օ~, ամենալերկ կայուն մենություն
Արտասուքների` գագաթներ ելնող:

Երբ սառցահալն իր գալն է ավետում,
Ու մի ծեր արծիվ իշխանազրկված,
Երբ վերադարձն է տեսնում իր ուժի,
Երջանկությունն է իր հերթին նետվում,
Բռնում է նրանց անդունդի եզրին:

Ախոյան որսորդ, երբեք չիմացար,
Դու, որ անշտապ առաջ ես ընկնում
Ինձնից մահվան մեջ,
որին անպայման հակասում եմ ես:

Александр Васильев - Бездыханная легкость моя

Бездыханная легкость моя, непомерная тяжесть
Переполнено сердце, и рубаха от соли пестра,
Завязало нас гордым узлом, да никто не развяжет
Разрубить - я уверен, руке не поднять топора.

 Что за радость такая в ладонь пеленать свои стоны,
В этом есть чудо-прелесть - пускать по ветрам волоса.
Hа трамвайном углу мы читали людские законы
И невольно смеялись над ними на все голоса.

 Hаше братство без клятв, а в родство не загонишь и силой.
Под похмельное утро все спят, не сойти бы с ума.
И к войне или миру, но строй пахнет братской могилой.
Одному долгий путь, тяжкий посох, пустая сума.

 Кто прибил наши стрелы гвоздями к немым циферблатам?..
Пожелтеют страницы по всем золотым городам,
Я несу это время в себе оловянным солдатом,
Без приказа - ни шагу назад, а вперед - никогда!

 Всем сестрам по серьгам не отмоются сироты-братья,
Лишь мелькнет где-то свежий порез предрассветной улыбки.
Да зима заколдует мой город взмахом белого платья,
И по всем телеграфным столбам струны блудницы-скрипки.

 Hе гони меня - дай отстоять до конца эту службу,
Hо под серпом все травы сочны - где там думать о судьбах?
Я спою и швырну вам на стол ворох шелковых кружев
В переплетье которых хохочет шаманский мой бубен.

 Если во мне осталась хоть капля того,
Если во мне осталась хоть капля того,
За что меня можно терпеть,
За что меня можно любить...