Հովհաննես Գրիգորյան - Գեղարվեստական միջոցառում կանանց գաղութում

Աշուն է: Բանտարկյալների համար ոտանավոր կարդալու լավագույն ժամանակը:

 Ճերմակ ներկած դահլիճում հավաքված էին գույնզույն լաչակավոր մարդասպաններ, գողեր, ավազակներ… Մի խոսքով, սովորական կանայք, որոնց կարելի է հանդիպել ամենուրեք` փողոցներում, թատրոններում, տոնավաճառներում, և հատկապես, ընտանեկան հաճելի մթնոլորտում` հարազատներով շրջապատված: Ոևորված խոսում էի անկախությունից, ազատությունից, բազմակուսակցությունից և հարաբերություններից միջազգային: Նրանք ծափահարում էին խանդավառ և հետո խնդրեցին ինձ` սիրային բանաստեղծություններ կարդալ, որոնց մեջ խոսք չլիներ անկախության և հատկապես ազատության մասին:

Աշուն է: Բանտարկյալների համար սիրային և հատկապես բաժանման բանաստեղծություններ կարդալու լավագույն ժամանակը:

Եվ ահա, սեր իմ, ես հիշեցի քեզ և կարդացի մեր կարճատև հանդիպման և երկարատև բաժանման, հեռավոր աշնան մասին, երբ ծառերը սովորականից շուտ տերևաթափվեցին, և ես թեթև հանված հանկարծ խորացա ձյուն ու ձմեռվա մեջ և այլևս չվերադարձա…: Հուզմունքից խզված ձայնով կարդում էի, և արցունքները գետի պես հոսում էին աչքերիցս, և հանկարծ նկատեցի, որ բարձր, ձայնը գլուխները ցած, առանց ամաչելու լալիս են նաև գույնզույն լաչակավոր մարդասպանները, գողերը, ավազակները…: Սովորական կանայք, որոնց, արդեն գիտեք` որտեղ կարելի է հանդիպել…

Աշուն է: Առանց ամաչելու: Բարձր: Ձայնը լգուխը գցած լաց լինելու լավագույն ժամանակը:

Հովհաննես Գրիգորյան - Հոգեհանգիստ

Դու այս դատողությունը կհամարես պարզունակ: 
Թող այդպես լինի: 
Վինսենթ Վան Գոգ

Ամեն անգամ ինչ-որ բան կորցնելիս ես հիշում եմ քեզ.
Ամենադժվարը քեզ կորցնելն էր - ես ոչինչ չէի հիշում,
Իսկ հիմա նույնիսկ թերթ կարդալիս ես ապահով եմ`
Ոչ ոք չի խոցի ինձ թիկունքից:

Այդ ե՞րբ էր`առաջին անգամ վառեցին գրքերը…
Կիսամերկ մարդիկ էին վազում փողոցներով,
Ցեխաջրի մեջ լողում էին վարդերը,
և ոսկեզօծ կառքեր էին սուրում երջանկությունից խելագարված:

Ամեն անգամ ինչ-որ բան գտնելիս ես կորցնում եմ քեզ,
Ամենահեշտը քեղ գտնելն էր - ես ոչինչ չէի հիշում:

Лу Ю - Делюсь чувствами, мною владевшими в холодную ночь

Сижу перед полной чаркой - не пью.
Печальные мысли пьянят сильнее, чем хмель.
Многое видел, побывал не в одном краю -
Тоску схоронить не смог ни в одной из земель.
В столицу приехал, помню, то было давно.
Конь на бегу гривой густою тряс.
На синей башне ночью пили вино.
Веселая песня в небесную даль неслась.
Вернуть невозможно счастья минувших дней.
До шеи свисают длинные пряди седин.
Прекрасна в окне луна над горами Эмэй:
Осень пришла, грущу с луною один на один.
Под утро луна озаряет пустую кровать:
Глаз не смыкал - цикады пели окрест.
Понял давно: от печали нельзя сбежать -
Чего же ради уйду из родимых мест.