Մի կտցահարիր արևածաղկին,
Քո նոճիները պիտի վշտանան,
Կարմրակատարիկ, թևիդ տուր կրկին,
Քո փափուկ բնում գտիր հանգրվան:
Երբեք չես կարող լինել երկնաքար,
Որ խորշակի դեմ կանգնես անասասան,
Իսկ ծիածանը` դաշտային ծիծառ,
Մարգարտածաղկի մասն է անբաժան:
Մարդն է կրակում, թաքնվիր իսկույն,
Մեղսակցում են մարդ, արևածաղիկ,
Կանաչ խոտերն են քեզ միայն հոգում,
Դաշտի խոտերը խոնարհ ու հուշիկ:
Չի էլ ճանաչում քեզ օձը սողուն,
Եվ փնթփնթան է մորեխն անդադար,
Խլուրդը կույր է, մնում է տեղում,
Ամեն ինչ լավ է թիթեռի համար:
Կեսօր է արդեն, կարմրակատարիկ,
Ավելուկն այստեղ փայլ է արձակում,
Շտապիր, գնա առանց փորձանքի,
Ընտանիքն արդեն մարդուն կանչեց տուն:
Արձագանքն այստեղ վստահ է ու ճիշտ,
Որպես մարգարե ես զննում եմ վարժ,
Իմ պատից եմ ես տեսնում ամեն ինչ,
Նույնիսկ բվեճի երերումն անշարժ:
Ո՞վ մողեսից լավ, իր սիրով անշեջ,
Կարող է հայտնել գաղտնիքն երկրային,
Թե բույն ես դրել իմ քարերի մեջ,
Օ թեթև, բարի արքա երկնային:
Քո նոճիները պիտի վշտանան,
Կարմրակատարիկ, թևիդ տուր կրկին,
Քո փափուկ բնում գտիր հանգրվան:
Երբեք չես կարող լինել երկնաքար,
Որ խորշակի դեմ կանգնես անասասան,
Իսկ ծիածանը` դաշտային ծիծառ,
Մարգարտածաղկի մասն է անբաժան:
Մարդն է կրակում, թաքնվիր իսկույն,
Մեղսակցում են մարդ, արևածաղիկ,
Կանաչ խոտերն են քեզ միայն հոգում,
Դաշտի խոտերը խոնարհ ու հուշիկ:
Չի էլ ճանաչում քեզ օձը սողուն,
Եվ փնթփնթան է մորեխն անդադար,
Խլուրդը կույր է, մնում է տեղում,
Ամեն ինչ լավ է թիթեռի համար:
Կեսօր է արդեն, կարմրակատարիկ,
Ավելուկն այստեղ փայլ է արձակում,
Շտապիր, գնա առանց փորձանքի,
Ընտանիքն արդեն մարդուն կանչեց տուն:
Արձագանքն այստեղ վստահ է ու ճիշտ,
Որպես մարգարե ես զննում եմ վարժ,
Իմ պատից եմ ես տեսնում ամեն ինչ,
Նույնիսկ բվեճի երերումն անշարժ:
Ո՞վ մողեսից լավ, իր սիրով անշեջ,
Կարող է հայտնել գաղտնիքն երկրային,
Թե բույն ես դրել իմ քարերի մեջ,
Օ թեթև, բարի արքա երկնային:
